11.7.2009 - Şizofren 2 | Rüya

Benzer bir rüyaydı. Benzer. Daha önce gördüklerimden farklı değil hani.

Aynı yerler, aynı yüzler.

Aynı yüzler işte. Tanıyorum hepsini.

Sen hiç bu kadar rüya gördün mü; birbirine bu kadar benzeyen?

Aynı ana babadan, şu yalancı...

Onlardan birindeyim yine. İçindeyim. Dışındayım. Ya da çevresinde dolanıyorum.

İki omzumda ayrı iki bukalemun. İkisi de siyah. Her rüyada olduğu gibi. Aynı.

Gökyüzünde birkaç tane güneş var, bir o kadar da ay.

Hava çok soğuk. Haziran soğuk.

Yani her şey normal. Olması gerektiği gibi. Tıpkı hep olduğu üzere...

Dolanıyorum.

Az zaman önce, güneş henüz bir tane bile değilken, on dokuz eşimin her birini aynı anda terk etmiştim. Tek bırakmıştım. Sanki...

Bu yüzden kalbimdeki çürümenin daha da büyüdüğünü hissediyorum. Öncekilerden farkı sadece bu olsa gerek.

Daha büyük artık.

Daha bitik.

Kokusunu alabiliyorum

Ve en çok da o tuhaf sızısı hissettiriyor kendini.

Ama bu ilk değil!

Bu ilk değil.

Uyanmadım henüz. Dolanıyorum. Adımlarımı sayıyor birileri. İzleniyorum. Farkındayım, takip ediyorum. Ediliyorum.

Korkularım yanımda.

Kimse yok. Ama var...

Ağaçlar çıplak, utanmıyorlar. Hiç utanmıyorlar. Gözlerimi örtüyor karanlık. Gel bak, aynıyım.

Sen de öylesin. Gelsen. Öylesindir muhakkak.

Yakalanacak gibiyim. Yanımda, arkamda... Önümde belki. Bir kadın. Beyaz, bembeyaz.

Bir kadın. Yine. Koşuyorum. Kaçıyorum. Kovalıyorum. Sus...

Hiçbir yer değişmemiş. İspiyoncudur kaldırımlar. Işıklar yalancı. Sus.

Biliyorum, yakalanmayacağım.

Biliyorum, yakalayamayacağım.

 Tıpkı...

Uyanıyorum. Başım sarılı, göğsümde dikiş izleri. Ellerimle ellerimi yokluyorum. Bulamıyorum. Buluyorum. Kan içinde. Parmaklarımda koyu bir iz, apaçık bir giz. Gizleniyorum kuma. Üzerimde birkaç tahta ve yılanlar. Uzanıyorum. Uyanıyorum.

Tekrar aynı rüyadayım. Neler yaşayacağımı bilerek ama sezmeden, dolanıyorum. İçindeyim. Tam merkezinde, dar bir alan.

Hava daha da soğuk. Aylardan temmuz. Haftanın sekizinci günü.

Gölgemi örten bir kar yağışı altında tanıdık ayak seslerinin fısıltısını duyuyorum. Kulaklarımda alevden parmaklar...

Benziyorsunuz. Ölümleriniz bile aynı. Öldürüşleriniz. Hep aynı. Hanginiz inkâr edebilir?

Sen de...

Gelmedin hiç. Geldin mi yoksa?

Görmedim. Ama biliyorum. Aynısın. Varsın ve sadece öylesin.

Birazdan her şey bitmesi gerektiği gibi bittiğinde, yani sen, yani ben, bu rüya içindeki her şeyle birlikte, daha önce de olduğu üzere; bir sarmaşığın köklerinde, kendimce...

Sus.