5.1.2010 - tahayyül
Ben aslında, Kirpiklerine dokunan soğuk kış rüzgârlarını, Bazen yoluna dizilmiş güvercinleri -ellerinle sunduğun buğday tanelerine kadar- Ve kalabalıkta omzuna çarpan bir yabancıyı Ve aylardan senin doğduğunu, Günlerden seni ilk gördüğümü Ve bir defter yaprağında kaleminin değdiği her noktayı... Yani ben aslında, Güneşi ve ayı Kıskanacak kadar aşığım Sana.
Lakin Adımı adınla anmaya Muhayyilem yetmiyor...
|
| Yorum (yok) | + Yorum yaz |
| <- | Sonraki yazı -> |